mparmpaΉταν μια οικογένεια, ο μπαρμπα-Νίκος η θειά-Νίκαινα, είχαν κι μια κόρ’ την Ντίνα απ’ σπούδαζει στ’ πόλ’.
Μια μέρα η θειά-Νίκαινα δεν ήταν καλά και είχε έρθ’ να τη δει η κόρη της απ’ τ' πόλη. Πέρασαν και κατ' ανήψια απου ‘κεί κι ρώτ’σαν του μπαρμπα-Νίκο πως είναι.
«Εγώ καλά είμαι παιδιά μ’, η θειά σας δεν είνι καλά, έχ' βγάλ’ ένα σπυρί στουν κώλου κι πουνάει».

Μετά απου λίγο πέρασει κ' ένας γείτονας κι ρώτ’σει κ’αυτός. Ου μπαρμπα-Νίκος ξανάπε ότι η θεία Νίκαινα είχε βγάλ' ένα σπυρί στου γκώλου κι πουνάει. Το άκουσε αυτό η κόρη και λέει τ’ πατέρα τ’ς:
«Πατέρα δεν αντρέπεσει να λες ότι η μάνα έβγαλι σπυρί στου γκώλου τ’ς;».
«Αφού έχ' βγάλ’, να μην του πού!».
«Πατέρα να λες ότι έχει βγάλει σπυρί στον πισινό της», τον ορμήνευσε η κόρη.
«Καλά, αφού το λες εσύ έτσι θα νάναι», λέει ο μπαρμπα-Νίκος.
Μετά από λίγου περνάει κ’ ένα γειτονόπουλο και ρωτάει:
«Τι κάν’ς μπάρμπα-Νικόλα, η θειά-Νίκαινα τι κάν’;»
Κι λέει ο μπαρμπα-Νίκος:
«Τι να κάν’ μωρέ παιδί μ', δε μπουρεί, έχ’ βγάλ' ένα σπυρί στουν...". Δε θ’μόταν πως του το’χε πει η κόρη του, και φώναξε προς αυτήν:
«Δε μ' λές Ντίνα, πως είπεις τουν λέν του γκώλου τ’ς  μάνα σ’;»

Sorry, this website uses features that your browser doesn’t support. Upgrade to a newer version of Firefox, Chrome, Safari, or Edge and you’ll be all set.